شمارهٔ ۱۱۲

م میلی
0 Altın Yaprak
دوش ازان شعله که در جان من سوخته بود چون گل آیینه روی تو برافروخته بود بود حیرت سبب آن که دلم با همه شرم بی حجابانه به روی تو نظر دوخته بود یاد آن شب که دلم پیش تو می ریخت برون از تو هر شکوه که بر روی هم اندوخته بود یاد باد آنکه دلم بود به دست تو عزیز طفل بودی و ترا مرغ نو آموخته بود مرغ را آنچه ز هر روز شتابانتر داشت اثر نامه شوق من دلسوخته بود یاد روزی که دل میلی سودازده داشت نیم جانی که به سودای تو نفروخته بود

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.