شمارهٔ ۱۲۹
م مجد همگر
0
Altın Yaprak
برخیز و بده باده چه جای سخن است
کامشب دهن تنگ تو روزی من است
ما را چو رخ خویش می گلگون ده
کاین توبه من چو زلف تو پرشکن است
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş