شمارهٔ ۴۳

مراد من ز وصال تو برنمی آید بلای عشق تو بر من به سر نمی آید شب جوانی من در امید تو بگذشت هنوز صبح وصال تو برنمی آید درخت وصل تو در باغ عمر بنشاندم برفت عمر و هنوز آن به بر نمی آید در آرزوی تو بر من دمی نمی گذرد که بر دلم ز تو جوری دگر نمی آید دلم ببردی و جان از کف تو هم نبرم که تیر هجر تو جز بر جگر نمی آید دلم برفت به جایی غریب سر بنهاد وزآن ضعیف و غریبم خبر نمی آید اگرچه جستن وصل تو سربه سر خطر است ترا ز کشتن من خود خطر نمی آید رخ و لب تو چنان صبر و هوش من بربود که یادم از گل و تنگ شکر نمی آید خیال روی تو در چشم من چنان بنشست که آفتاب و مهم در نظر نمی آید بر این سرشک چو سیم و رخ چو زر رحم آر اگر چه در نظرت سیم و زر نمی آید ز آه من به سحر سنگ خاره نرم شود چه گویمت که به گوشت مگر نمی آید هزار تیر ز شست دعا رها کردم وزآن هزار یکی کارگر نمی آید ز عاشقان جهان کس چو ابن همگر نیست ولیک هیچ به چشم تو در نمی آید بدین دلیری و چستی که اوست در ره عشق بدین چنین که تویی با تو بر نمی آید به شب ز ناله من عالمی نمی خسبند مگر به گوش تو آه سحر نمی آید