شمارهٔ ۴۶

یارب این واقعه کی بر دل من کرد گذر که بزودی کند آن سنگدل آهنگ سفر هرگز این قصه که خواندی و که کردی در گوش هرگز این حال که گفتی و که کردی باور ای فراموش شده بر دل تو عهد کهن یاد کن آخر از آن صبحت چون شیر و شکر یاد بود آن گه میعاد که من بودم و تو یاد باد آن شب از روز جوانی خوشتر الحق آن وعده وصلت چه نکو کرد وفا یا ز آن بستن عهدت که چه خوش رفت به سر ای دریغ آنهمه امید من و وعده تو که نه آن کرد وفا و نه ازین دیدم اثر آه از آن قول و قرارت که خطا بود و خلاف آه از آن وعده وصلت که هبا بود و هدر طمع وصل تو کردیم هوس بود و هوی دل به مهر تو سپردیم خطا بود و خطر در فراق تو هر آن شب که به روز آوردم دیده تا روز گرفتار سها بود سهر ناله و گریه چه سود است چو تقدیر رسید اینچنین رفت چو تدبیر قضا بود و قدر