شمارهٔ ۴۶

اگر خواهی دعای من کنی بر مدعای من بگو بیمار عشق من شود یارب فدای من اگر عمرم نمانده است ای پسر بادا بقای تو دگر مانده است بر عمر تو افزاید خدای من به یاران این وصیت می کنم کز تیغ جور تو چو گردم کشته دامانت نگیرند از برای من به تیغ بی دریغم چون کشد جلاد عشق تو چو گویی حیف از آن مسکین همین بس خونبهای من به جای کور اگر در دوزخ افتم نبودم باکی که میدانم به خصم من نخواهی داد جای من ز من پیوند مگسل ای نهال بوستان دل ز تن تا نگسلد پیوند جان مبتلای من چه آیی بر سر خاکم بگو کز خاک سربر کن وفای من ببین ای کشته تیغ جفای من پس آنگه گر دعایی گوییم این گو که در محشر چو سر از خاک برداری نبینی جز لقای من ازین خوش تر چه باشد کز تو چون پرسند کی بی غم کجا شد محتشم گویی که مرد اندر وفای من نمی دانم چسان در ره فتادم که رفت از تاب رفتن هم زیادم