شمارهٔ ۶

جانا اگرت در دل زایزد خبری مانده ست بخشای بر این بیدل کز وی اثری مانده ست چون بیخبران ما را مگذار در این سختی گر در دل سنگینت زایزد خبری مانده ست چون نیست امید وصل آخر نظری فرمای کز حاصل عشق ما این یک نظری مانده ست جان خواسته ای از من زان می نکشم پیشت کز باقی جان در تن بس مختصری مانده ست از جام لبت ما را بنواز به یک جرعه کآخر ز نصیب ما در وی قدری مانده ست تو کار مرا در عشق خواهی سر و سامانی در دور تو خود کس را سامان و سری مانده ست گفتی که به غم خوردن الحق جگری داری با خوی جگرخوارت ما را جگری مانده ست می ناز به نظم من زیرا که همی نازد هر جا که به عالم در صاحب نظری مانده ست