شمارهٔ ۷۱

چو تو دلبر به زیبایی به عالم در که دید ای جان چو من عاشق به شیدایی به گیتی کس شیند ای جان شفای جان منکوبی به حسن و لطف منسوبی ترا ایزد بدین خوبی چگونه آفرید ای جان هنوز از تیز بازارت دلم گرم است در کارت اگر چه گرد گلزارت بنفشه بردمید ای جان به چشمم چشمه نوری چو خورشیدی به مشهوری نه انسانی مگر حوری چو تو هرگز که دید ای جان بیا ای رشک حورالعین که این خسته دل غمگین ز عشق آن لب شیرین نخواهد آرمید ای جان بیار آن ساغر پرمی بخور بر بانگ نای و نی نگویی اینچنین تا کی ز من خواهی رمید ای جان ز تو ببریدنم نتوان که بر من خوشتری از جان به جان تو که از جانان نمی شاید برید ای جان ز عشقت شب به بیداری به روز آرم شب تاری ببخش ار رحمتی داری که جان بر لب رسید ای جان مرا در درد تنهایی بشد صبر و شکیبایی اگر بر من نبخشایی نخواهم آرمید ای جان