Pervane

Seccadem küskün bana gözyaşim dargin Iner gece üstüme yorgun ve argin Kimse sevmiyor beni içimdeki ben bile Irkiliyor varligim her an yokluk sesiyle Kimi vurmuşum ki ben kimlerin katiliyim Aklim kavanozlarda belki de bir deliyim Örttü ruhumu gökten inen aşkin melegi Ölmemi bekliyormuş buymuş en son dilegi Ne gün dönecek ruhum elestünün bezminden Evet evet sensinler kime gidiyor kimden Şimdi bu boşluk niye varlik neden anlamsiz Muammadaki mana neden bana duyarsiz Bir düşünce iklimi her mevsimi sonbahar Biliyorum her şeyin bir büyük sahibi var Onu buldugum anda bahar olur mevsimim Cevaplanir sorular ben neyim ya da kimim Bir çiçek tebessümü öper beni alnimdan Sular susuz Mecnunu aldigi pak kanimdan Varlik coşar benimle pervane gibi yanar Yokluga düşer mana ben o gün beni anlar Haykirir meleklerin üstünde üstün varlik Her şeyin sahibi o gerisi anlamsizlik (.....................) Senin adin yazilirdi sabir üstüne Hülyan müebbede mahkum olmuş sevgin Düşünce aklina bir isim Ayşenurun yada Ahmedin Yazardin her destani kahir üstüne Sen ismiyle müsemma sabir taşisin Sevgiye açlarin ekmegisin aşisin Bir gönül irmagidir coşkunlugun Dev adamin ardinda saklidir çocuklugun Sen gidip gelen ikilemin adi Vurulunca her ceylan yavru hasretinde Duyarsin yüreginde aci gurbetin tadi Bir ateş yanar korlaşir can evinde Sen bilinmemiş olmanin büyüklügünde yogrulan Daglar gibi mahzundur her duruşun Düşmeden hiçbir gün ve egilmeden dogrulan Bilinmez bir hazineydi aşki her buluşun Bir uçurtma gölgesi düşerde yüregine Aglayan bebeklerin gözünde bir damlasin Hülyasina vurulup can düşen bilegine Bebege gülümseyip devleşen bir adamsin Bulutludur öfkelidir donuktur tepelerin Anlaşilmamiş çiledir gönülde duyduklarin Hasretiyle yanilan o güzelim evlerin Bitmeyen bir deryadir bizlere sunduklarin