Anne

Çok baharlar geçti, Boz bulanık. Mezarının üstüne, Yağdı yağmur,yağdı kar. Yürekteki sevgi seli, Şahte yedi,artık donar. Gönül âhuzâr. Sakladım hayalini, Gönlümün sandığında, Sesini kulağımda, Dipdiri hatıralar. Ama kokunu hiç bir rüzgar, Getirmiyor artık bana. İntizâr... Ellerin ,hayali ellerin, Dudaklarımda. Bayram değil ki,bayramlar. Açık bir yaradır yokluğun, Yel vurdukça sızlar. Gözümün önünde bir resim , Seccadenin üstünde, Mırıl mırıl dudakların kıpırdar. Özlemin en koyusu, Bilki bu: Yokluğunu, yaşamak tekrar tekrar, Sana ihtiyacım var. Anlatmak sana her şeyi, Konuşmak çocuksu, Cevap verene kadar. Anne... Anne!...