Sanma ki

Beni yıksa yıksa bir gurbet akşamı yıkar. Akşam olup ışıklar sönünce, Ayrılık gözümden gönlüme düşer, Yaram ışıl ışıl kanar her akşam, Damlalar yavaş yavaş başıma çöker… Beni yıksa yıksa bir gurbet akşamı yıkar. Bir günahım düşer denize, Deniz günaha boyanır. Ey gurbet! Sanma ki bu garibin günahı boynuna kalır… Beni yıksa yıksa bir gurbet gecesi yıkar. Bir damla sızı düştüğünde yüreğime, Bir sıla türküsü duyduğumda, İki damla yaş akıttığımda kan çanağı gözlerden, Ayrılık göğsüme bir balyoz gibi iner… Beni yıksa yıksa bir gurbet gecesi yıkar. İki damla ahım düşer denize, Deniz aha boyanır. Ey gurbet! Sanma ki bu garibin ahı sende kalır… Beni yıksa yıksa bir gurbet şafağı yıkar. Hala uyumaktadır şehir. Hala uyumaktadır kuru dallardaki kuşlar. Ve bir el silah sesiyle uyanır her şey, herkes. Uyanır şehir, uyanır bütün insanlar, kuşlar… Beni yıksa yıksa bir gurbet şafağı yıkar. Ve denize düştüğünde üç damla kanım, Deniz kana boyanır. Ey gurbet! Sanma ki bu garibin kanı yerde kalır… Sanma ki bu garibin kanı yerde kalır