Gürsel Abimin Anısına

Hayal kırıklıklarıyla çocuk olmaktan vazgeçtik Kaderimiz aynı yazılmış herhalde abi Yalnızlık anlımızın borcu Biz kime kıydık, kimi yaktık be abi? Sıkıldım ben bu şehirden Niye geldim, niye yaşıyorum, bir bilsem? Ayrılık rüzgarı esti derinden Hyde Park'da niye son buldu, bir bilsem? Biraktığın hatıralar yanı başımda Yüreğime attığın o hançer yarası Hala kanıyor, bir türlü dinmiyor Sensizlik, beni benden ediyor Az kalmıştı seninle hayatı çözmeye Okumak-yazmak güzel şey derdin İkisini de artık yapıyorum Bu şiiri de sensiz yazıyorum Gür bir ağaç gibiydin Sel gibi ciddi, duygu doluydun Bir dal gibi titrerdin Sevgi dolu şeker biriydin Sen benim Gürsel abimdin Gürsel abinin anısına. Bu gece de yalnız kalınca Aklıma geldin bir anda Seni unuttum sanma, unutur muyum asla...