Deli Bir Serseri

Sensizlik yine beni yakaladı suçüstü Bu akşam, yağmurla yine seni andım Her tanede seni hatırladım Bir güzel ağladım Yalnızlık tak etti canıma Nerede olsam, kiminle konuşsam Aklımın bir ucunda, uçurumun başında Dar ağacına yaslanmış bir çocuk var Sessiz, sessiz ağlıyor Dünyaya haykırıyor Kimin umrunda Hala yarası kanıyor Yarını yok belli Hayata küsmüş bir deli Kelepçelenmiş elleri Kimler yakmış onu diri diri Cesaret gerek delikanlı olmaya Onda cesaret yoktu, aşkına boyun eğdi Oldu bir serseri Geriye ne kaldı, sadece bir deli Çocuksun derlerdi ona Oysa o herkesten çok düşünüp Herkesten çok mantığını konuşturdu Uçmuş kafaları o hep susturdu Haklısın diyen hiç olmadı O buna kahroldu Yalancı yarları o aldattı Küstah dostları o ağlattı Kelepçeleri yenilendi Yetmezmiş gibi prangalar istetildi Ağzı dikişlendi Gözleriyle kafa tuttu, dans etti Ela gözlüm hiç yenilmedi Etrafı izledi Ateşin yanmasını bekleyip Bir güzel gözyaşlarıyla herşeyi bitirdi Korkusu yoktu belli Çocuk ruhlu bir deli Kime nisbet, kime kısmet O da oldu bir serseri Uçurum başında son kez andı seni Arkasına bakmadan atladı ileri Özgürce aşağıya uçtu Sessizce yere gömuldü Yine de herkesi sevdi, saydı Seni ise kendisi ile birlikte Ebediyen bir yolculuğa kaçırdı Yol yoldaşı oldun ona, hadi mutluluklara