Aldırma

Yalnız bir gecenin sır noktası Karanlık bir hücrenin tek umudu Korkak bir çocuğun son korkusu Hayat güzel aldırma gönül Yaktığım mum yine söndü Rüzgâr da yok neden oldu? Etrafta kimseler de yoktu Yine kimler umutlarımı söndürdü? Herşey bir kıvılcımla başladı Söndürebilmek yıllar aldı Halâ izler belli Yanıp gitti, küller kaldı Sil gözyaşlarını ağlama Bırak kader bu aldanma Sen de dön arkanı Bırak unutulur elbet, yıpranma Gözyaşım odamı ırmak yaptı Ranzam, sandalım oldu sallandı Kaybolursun diye korktum Kaybolan ben oldum Sesimi duyan var mı? Cığlığımı işiten? Gözyaşlarımı hisseden? Hayat güzel aldırma gönül...