Senden Öğrendiklerim

Keşke, keşkeleri çıkarabilsek hayatımızdan, Daha çok umut, daha çok gelecek eklesek Biraz daha olumlu baksak hayata Gülebilsek enazından herşeye. Acı çekilmeden de birşeyler yapılabileceğini göstersek, Ağlamadan ve kırılmadan. Keşke "Hayır"ları çıkarabilsek hayatımızdan, Herşeyin cevabı evet olsa Herşey yolunda gitse de keşkelere gerek kalmasa Ya da hayat daha anlamlı olsa Bir bakışta anlayabilsek, anlaşılmazlıkları Cümleleri örneğin, ya da duyguları aşklarımızda Ya da insanı anlayabilsek, Şu kocam dünyada ve kısacık ömürde. Hayattan öğreneceğim çok şey var diyordum, Aslında hayattan değil İnsanlardan öğreneceklerim çok. Senden öğrendiklerim gibi. Kalp kırmayı, Acı çekmeyi, Ve düşmeyi apansız, Doğrulamamayı, Gülmeyi, en acı çektiğimde. İnsanın bir yüzünün daha olduğunu, Gözlerle dilin çelişkisini. Ha bir de yalan söylemeyi Gözlerine baka baka. Keşke sonu acıyla biten aşklar Başlamasa hiç, Başlamasa da kırılmasa kalpler, Kırılmasa o uçsuz bucaksız umutlar, Atabilse kalpler halen eskisi gibi, Umutlu, Sevgi dolu, Ve gülerek Sevdalar, beyaz bir güvercinin kanadında Sımsıkı sarılmış olarak hayata, Ve geleceğe doğru yol alan Bir umut trenidir bazen, Her istasyonda binlercesi biner, Ama varamaz sonuna bu yolculuğun. Çekilen acılar daha çok azimlendiriyor insanı, Mutlu olabilmek için büyük bir kavgaya itiyor, Bazen kaybediyorsun, Bazen de kazanıyorsun benim gibi. Şimdi daha mutluyum, En azından gülebiliyorum hayata. Şu hiçbir zaman cevaplamadığın "Neden" sorusu vardı ya. Cevabını hayattan öğrendim, Aşk tek kişilikse acı İki kişilikse mutluluk Üç kişilikse ölüm getiriyor.