Ceylanım (son Şiir)

Uykularım gezer çay karası gözlerinin göklerinde Sen yoksan, Güneş doğmaz, sabah olmazmış Çoğalır yangınım cehennem ateşlerinde Sen yoksan, bir damla yağmur yağmazmış Yıllar geçer, mevsimler ağıt yakar yokluğuna Sen yoksan, cemre düşmez, çiçekler açmazmış Bu can senin, kurban olsun bir tek soluğuna Sen yoksan, insan bir tek nefes almazmış Yankılanır durmadan kulaklarımda bir çığlık Meğer sadece nefes almak değilmiş yaşamak Kan kusarmış gönül her ah çekişte ılık ılık Ateşlerde yanmakmış sensiz olmak Katmer katmer çoğalsa da acılarda hasretin Ben hep böyle sonsuzluk kadar seveceğim Nedendir bilemedim bu anlamsız nefretin Bir gün gelirsin diye hep seni bekleyeceğim Her gece uykularımı bölsen de bin kez Seni her gün nakış nakış işleyeceğim Ben seviyorum ya seni, sen sevmesen ne çıkar Umurunda olmasa da seni bekleyeceğim Silindi dudaklarımdan gülüşler, hayalim yok düşüm yok Meğer senmişsin her şey, şimdi hiç bir şey yok. Bile bile geldim, Kandahar dağlarında öleceğim Ancak, can bu bedende var oldukça, Seni ölümüm gibi bekleyeceğim Ne diyordu şarkımız "Sensiz bu dünya dönmez olsun, içimdeki ateş sönmez olsun Bu şarkı bizim olsun, Aşkıma son söz olsun Gönlümün Pınarında adın CEYALANIM olsun" Çekildi damarlarımdan kanım, hayalim yok düşüm yok Meğer senmişsin her şey, şimdi hiç bir şey yok. Senden uzakta bu Kandahar dağlarında öleceğim Mutlaka gel, seni ölümüm gibi bekleyecegğim