Vedasız Giden Birine Mektup

Bir Cumartesi sabahıydı.... Her zamanki gibi doğmadı o gün güneş Hüzünlü olduğunu anladım; Siper etti bulutları bakamadı yüzüme... Ve şimşek çaktı umutsuzluk bulutları, Senin gidişini haykırıyordu gökyüzü... Olanca hızıyla yağan yağmur Senin boşluğunu doldurmak için yağıyordu sanki... Kurumuş dudaklar açılmadı, Mecalsiz diller dönmedi, Titrek sesler anlatamadı senin gidişini... Oysa senin gidişini anlatıyordu buğulanan gözler, Dolan ve taşan gözler senin içindi... Sular çağlayarak akmaz oldu Sensizliği sürükledi açık denizlere, Dalgalar sensizliğin resmini çizdi sahillere, Güller çiçekler soldu, matemini tuttu sensizliğin, Uçan kuşlar sensizliğin hüznünü taşıdı kanatlarında, Zamanın yelkovanı akrebine takıldı Geçmiyor günler sensiz... O her an gülen yüzün gözlerimin önünde Ve sıcacık sevgi dolu sözlerin kulaklarımda çınlıyor. Her şeyi terkedip ansızın gittin Yapayalnız öksüz çocuklar gibi bıraktın! Hayır kızmadım darılmadım yanlış anlama sakın; Alın yazısı değişmez, feryad ve figan edilmez Sadece bir mükedder oluş bu... Sana bu kadar alışmışken Ve sana daha çok ihtiyacım olduğu bir anda Veda etmeden, sessizce gidebileceğini düşünemeyişimin ıstırabı.... Saf ve engin bir sevgiyle yad edeceğim seni Kabrin Cennet gülleriyle dolsun...