Bahar Türküsü

Ben, doğa, aydınlık, öğle ışığı şairi Sevmiyorum günahım kadar içinde dedikodu, suikast hortlaklarının tabur tabur dolaştığı bu melun geceyi. Ben, doğanın şarkısını söylüyorum Doğayı özleyen insanın şarkısını. Çiçekleri ancak düşünde gören Bülbülleri kitaptan okuyan mapusane kokan insanın şarkısını. Bu mavi uçurumda ısırarak kuru ekmeğini yalnız insan acı çekiyor. Yoksa her şey güzel yağmurundan ebemkuşağına dek, Su damlalarının cıvıltısına Bulutuna, yıldızına, başağına dek. Bu mavi uçurumda Yoksa yalnız insan acı çekiyor. İnsan güzel şeyler söylemek ister İlkbaharın kapısında durup. Şu ak bulutlar altında oturup İnsan güzel şeyler yapmak ister. İçi haz dolu yastık gibisin ey ilkbahar dağı, Başımın altında neler düşünürsün? Mavi ormandaki Nersis pınarından su mu içmektedir dersin ak avuçlarıyla şimdi özgürlük? Yelken yapıp yağlı gömleklerimizi Bir mutluluk ülkesine uçmasak her akşam Hangi dinamik bizden daha korkunç olurdu? Çocuklar oynar Ayçiçeği başlı çocuklar Ebemkuşağını bir çember gibi çevirerek Vakum yağı lekeli asfalt üzerinde. Dönedursun fırıl fırıl kağıt fırıldaklar gibi Bahar çocukların ellerinde Çıkalım kokular, fısıltılar yeni bir dünyanın şiirleriyle omuz omuza Katırtırnağı kokan dağlarımıza. Şimdi, bu arzudadır gözbebekleri tütüncü kızların Öğle paydosunda yeşil soğan yerken, Bu havadır yağmur yedi renk içinde yağarken. İpinden kurtulmuş çamaşırlar gibi Apartmanların üstünden geçen bulutlar Çağırıyor bizi bir gün olsun ajans haberlerinden uzağa. Bir gün olsun Acılarımızın üstünde sallanalım Binip çocuklarla yanyana Ebemkuşağının kurduğu Uçsuz bucaksız salıncağı... (1941)