Her Yüz Kendi Öyküsünü Susar

bir şiirdi bir masaldı gerçekti düş tü! henüz yazılmamıştı öyküm beni yağmur diye yağıyordu gök gözünden beklemiştim birikmiştim hepten yabancıydım bu şehre gitmeler söylemiştim geceye diş bileyip küfretmiştim sular sağırdı bak,dinle! elimi uzatmasam almıyordu beni serinliğine kitapların yerlerini değiştiriyordum, alışıyordum yeni yerlerine elimle koymuştum,buluyordum her kitaptan bir cümle ben söylüyordum duyuyor musun? ben... kendime! şimşek gibi çakmıştı hayat beni içime denizim yoktu, yoktu işte boğuluyordum yine de birşey... çekiyordu beni içine katlanmış yürekti kırıktı ürkekti beni yıldız diye kayıyordu gök yüzünden ışık kördü bak,dinle! dönmesem yönüne almıyordu gözlerimi resimleri düzenliyordum günlere göre, dokunuyordum renklerine tanıdıktı yüzler,biliyordum her resimde bir anı ben yaşamıştım duyuyor musun? ben... sessizce!