Barışa Dair...

Yüreğim bir uçurtma kanadında ey ölüm! Silin gözyaşlarınızı, Kalkın selama durun. Yeter evlerin kapısına albayraklı şehit tabutları gelmesin! Siz emperyalist, burjuva neslinin oğulları… Mümkünse bu nefret bu şiddet bitsin! Ey mirasyedi tembel burjuva asalakları ey! Sen yolunu şaşırmış, doğruluktan sapmış ey sefil! Kırılgan bir çocuktur yakana iliştirdiğin karanfil. Bak çocuklar aç, yok-yoksul. Açlıkla savaşırken ayazda üşür elleri. Onlar dünyanın en saf halleri değil midir? Bir düşün! Nasılda bir ceylan gibi, bakıyor gözleri! Onlar Bosnalı, Iraklı, Afganistanlı, Filistinli Lübnanlı… Ne de sıcak, ne de sevgiyle doludur küçük yürekleri... Batılının oyuncağı olan ey işbirlikçi ey hain! Sen hırsın gözünü körelttiği sefil! Mümkünse kötülüğü bitir gitsin! Yerin dibine batsın ölüm kusan silahların! Yeter artık tut elinden iyiliğin. Bırak, bu hiddet bu gözyaşı bitsin! Gele de, karanfiller açtırsın nasırlaşmış yüreğin! Yoksa kanla kardığın güller arasında, Kendi kalabalığınla boğulacaksın! Nefreti değil, Mümkünse yüreğine bir "gül" düşür gitsin. Unut gitsin bütün hırslarını. Yüreğimizde öyle çok acılar biriktirdin Ve öyle çok köreltin ki insan duyularını, Büyüttüğün nefretin neresinden dönersen, Orasında dur! Bir daha düşürmeyesin sakın yakana iliştirdiğin karanfil! Bütün özgür çocuklar adına ant ediyoruz ki, Dünyanın yüreğine sevgiler ekerek, Yeryüzünden nefreti sileceğiz! Mümkünse al kınalı ellere, Al güllere sarılıver gitsin… Yüreğim bir kuşkanadında ey zulüm; Yeter anaların gözyaşları dinsin! Yerin dibine batsın ölüm kusan silahların!