Ne Zaman Gözlerin Gelse Aklıma...

Hep böyle mi olacak böyle mi kanıyacam hep ne zaman gözlerin gelse aklıma bir bıçak saplanır göğsüme tenimde hissederim ellerini sıcaklığını duyarım ansızın yüreğim üşür kaybederim kendimi sisli bakışlarında kulaklarımda sesin ve ensemde nefesin aklım karışır ne zaman gözlerin gelse aklıma duygularım birbirine dolaşır çoşkun bir deniz gibi yokluğun kıyametler kopar gönlümde savrulur bedenim bir yaprak gibi bir karanlık çöker üstüme sessiz sedasız yüreğimde kan çiçekleri açar kalbim kanar yokluklara bölünür varlığımın her yanı acı bir yalnızlığa gömülür her yer yolum dolaşır ne zaman gözlerin gelse aklıma ruhuma ince bir sızı karışır dilim parçalanır haykırırken ismini dudaklarım kilitlenir ben susarım sessizliğim konuşur sevdaların kaybolduğu bir yere varır düşlerim ve en güzel gülüşlerim kaybolur çaresizliğim değil bu unutulmuşluğum değil belki sana susuzluğum belki doymamışlığım hasretin tutar beni ellerim hüzne bulaşır ne zaman gözlerin gelse aklıma gözlerim bir yağmur bulutu taşır ve gönlüm yeni bir dertle tanışır