Bir Virgül Miktarınca

Kalabalık bir ülkenin sınırında eskiyen bir çitti gözlerim Birkaç kuşun adresi… Birkaç hüznün kıblesi… Kalbime sığmayan öfkeler taşırıyordum Adımlarıma mimlerken adını Soyut ifadeler arasında Hep susacaklı oluyordu işaret parmağım Öyle ya, Kahramanı değildim hiçbir masalın… Kendimi bilmezken biliyordum yalnızlığın t/adını Bir dünya ağlarken içimde Gıkı çıkmazdı dalgınlığımın Ve bir dünya ağlarken içimde yaşlanıyordum Sonbahar gönlümde misafirleniyordu en sarı tebessümle… Farkında olmadan sa/vuruyordum Yüreğime konaklanan hüzünlere Şarkıların ağlayışını… Bir nakaratın özetine tutunuyorken korkulu cümlelerim Umutsuzluğun avuçlarıma sustuğu sıcaklıkla yanıyordum Hazırlıksız kavga ediyordum yalnızlığımla Kendimi aldatıyordum dönmeyen adımlarla… //En çocuk yanıyla uyandırılmayı bekleyen Çenesi kapatılmış vakitlerde Gözleri kapalı içten içe dualar ediyordum Bir an evvel uyanmak için gözbebeklerinde// Kirlenmiş düşüncelerim b/aktıkça sayfaların beyazlığına Konuşmayı öğrenirdi yüreğim Anlamlanırdı susuşlarım Hasret d/okurdu parmaklarım Suçlardım bilincime b/akan gözbebeklerini Suçlardım oruçlu niyetimi… Düşüşümü izlerdim sonra ayaklarımın yakınına Sırlarımı t/aşırarak Mahmur bakışlarımdan… Ve her gelişinle ıstırabına bürünürdüm gidişlerinin S/esim düşerdi ayak parmaklarıma kadar Hüsnümü bulurdum adımlarımda Susarken ölüyordum sen bilmiyordun Susarken sana d/okunuyordum her defasında… Sığamıyordun sayfalara bir virgül miktarınca Kuşların ölü gagasını bırakıp yol kenarında susarken sana…