Gölgeler/Kara Gül

Tutunur karanlığa Katar katar gölgeler Oğul verir sancıyla… Ürperir adımları Isırgan yangınıyla Gözlere banar tuzlu ah Dağ gölü çaresiz akar… Karınca kulacı yordam Sazlıklı nehirlerden Bir çift gözdür y/akan Ufuklar ötesinden… Gölgeler kimsiz Gölgeler kimsesiz sebil Acının sızlaştığı direngen karanlıklar… Gölgeler kara gül mağlıp yatağında toprağın Kepir çoklukla “birgün” diye yaşarlar Gölgeler halatsız palamarlarda Markasız bir giysi hüzün kaygılarında Başı bozuk, yorgun,ürkülesi hayattan Bozkırında maskesini tırmalar Gölgeler gölgesinde tarumar…. Gölgeler umuda pusu Kederine saltanat kurar… Sultanlar Çocuklar Genç Yaşlı Köleler Kendi kahvesinin o koyu telvesinde Dilekler tutar… Benzer ürperişleri türkülerinin Üşüşürken parmak uçlarına gözyaşı Islanır bencileyin Kadın erkek Çoluk çocuk kundurasız gölgeler… Yüzü koyun kızgınlıklar Kırgınlıklar Suskular Yorgun bulutlar gibi Gölgeler özlemle kavgalı Vuruşur boranıyla zamanın Gölgeler ölgün sokakların uzayan loşlukları Gölgeler gecelerin c/isimsiz boşlukları… Korkunun düşlemesi gurbetliklerde Öfkesi z/aman gibi İncinik hoşcakal türküsünde Gül açmayan adımlarına… A parkında çığlık çığlığa kimi Çocukluğuyla Kızgın demir Soğuk duvar arşınlar salıncağında… Gölgeler âmenna susar Her akşam Her sabah Kucaklaşırken karanlığıyla Ağlaşır tekerleme maskaralığa Gölgeler imler beyaz kâğıda Mürekkep belleğinden Kırılır çizgiler Karanlık adımlarla…