بخش ۳۱ - ختم کلام و انسجام مرام

حزین از سخن گستری لب ببند نی خامه افکن به طاق بلند سراسر جهان پر ز گفتار توست زبان آوری چون قلم کار توست سرآمد ز عمر تو هفتاد سال نیاسود کلک و زبانت ز قال نوشتی به نیروی کلک آنقدر که در لوح گیتی نگنجد دگر جهان پرگهر شد ز گفتار تو برو نغزگفتن بود کار تو فروغ سخن گر فریبنده است خموشی کنون از تو زیبنده است فتاده ست کلک و زبانت ز کار نفس ناتوان و کفت رعشه دار ز هر سو بود صرصر دی وزان حواست پریشان چو برگ خزان اگر مستمع هست در خانه کس یکی حرف باشد ز گوینده بس وگر نیست بیهوده گفتار چیست خردمند بیهوده گفتار کیست بس است آنچه گفتند دانشوران مزیدی میسر نباشد بر آن تو را رفته دامان فرصت ز چنگ سخن مختصرکن که وقت است تنگ خدایا تو باقی و پاینده ای ببخشای بر من که بخشنده ای کمی ازکمین بنده ناتوان کرم از تو یا منعم المستعان نی سوده تاریخ اتمام یافت قلم با صفیر دل انجام یافت