شمارهٔ ۲

مرا آزاد می سازد ز دام دل تپیدن ها جنون گر وسعتی بخشد به صحرای رمیدن ها به خاک افتاده ضعفم چو نقش پا درین وادی زمینگیر غبار خاطرم از آرمیدن ها سهی بالای من تا خالی افکنده ست آغوشم دوتا گردیده ام در زیر بار دل کشیدن ها از آن مهر جهان آرا نقاب از رخ برافکندن ز ما بی طاقتان چون صبح پیراهن دریدن ها رقیبان را به درد خود نبیند هیچ ناکامی چه با جان زلیخا کرد رشک کف بریدن ها تب و تاب دل ما تشنه کامان را چه می دانی شراب بی خماری می کشی از لب مکیدن ها بیا در دیده گر دلجویی این ناتوان خواهی نگه را منزل دوری ست تا مژگان رسیدن ها بهاران بوده ای در باغ دی را هم تماشا کن عجب بر چیدنی دارد بساط عیش چیدن ها حزین آخر سر حرفی به آن شیرین زبان واکن چه لذت برده ای از شهد ناکامی چشیدن ها