شمارهٔ ۲۲۹

رخسار تو را تازگی از چشم تر کیست این خرمی از فیض بهار نظر کیست حاشا چه کند ترک نگاه تو ز قتلم این دشنه ی آلوده به خون در کمر کیست لب می مکم از مایده ی درد خدا را زهر این همه شیرین به امید شکر کیست خون گرمی اش آتش زده در جیب مشامم در مغز جنون بوی کباب جگر کیست نور افق تیره ی بختم شده داغی این اختر فرخنده چراغ سحر کیست خاکستر طور است بیابانی رشکش در دامن بال و پر پروانه سر کیست حسرت شکند در رگ ما گرسنه چشمان بر سفره ی غم خون جگر ماحضر کیست در عربده با مهر بود خوی غیورم با سوخته ام دست و گریبان شرر کیست من هوش ندارم که به لب گوش بدارم با زمزمه ی قاصد آهم خبر کیست پیچیده به آغوش سحر طره ی آهم این زلف پریشان شده ی دوش و بر کیست ای بی خبر از جلوه ی این برق سواران گرد نفس گرم من از رهگذر کیست رسوایی ما رفته به دامان قیامت این چاک به اندازه ی جیب جگر کیست جز سوخته پروانه ی شمعت که حزین است صد دام و قفس در شکن بال و پر کیست