شمارهٔ ۶

0 金の葉

درعشق شد به رنگ دگر روزگار ما تغییر رنگ ماست خزان و بهار ما از خویش می رویم سبکتر ز بوی گل بر طرف دامنی ننشیند غبار ما ابر بهار در عرق شرم غوطه زد از مایه داری مژه ی اشکبار ما همچون سپند زآتش شوق تو می تپید روزی که داشت خانه به خارا شرار ما مانندگرد کز رم آهو شود بلند آرام می رمد ز دل بی قرار ما از تاب رشک در جگر لاله خون کند داغ تو گر بهار کند در کنار ما رفتیم و مانده است به جان چون قلم حزین بر صفحه ی زمانه سخن یادگار ما