شمارهٔ ۶۲

زهی از خار خارت شعله در جان گلستان ها را ز لعلت مهر خاموشی به لب سوسن زبان ها را بهار عارضت هر گوشه صد بی خانمان دارد زدند آتش ز شوقت عندلیبان آشیان ها را نه در کنعان نه در بازار مصرت می توان دیدن بیابان گرد حیرت کرده شوقت کاروان ها را ندارد مطربی حاجت سماع ما سبک باران به شور آرد نسیم آشنایی نیستان ها را اگر داری دل سختی محبت نرم می سازد نهنگ عشق دردم می گدازد استخوان ها را به کویت جذبه شوق مرا رهبر نمی باید برافکن پرده از عارض یقین گردان گمان ها را نهنگ عشق دردم می گدازد استخوان ها را شتابم در فلاخن می نهد سنگ نشان ها را