شمارهٔ ۸۱۶

رسید از عرق آن شاخ گل گلاب زده چو لاله عارض گلبرگش آفتاب زده روان ز هر رگ مویش می مغانه ما سر از چغانه خوش و طره مشک ناب زده نهال سرشکن سرو قامتان چمن خرام سیل صفت راه صد خراب زده شکرشکن به سخن درد دل شنو به وفا نمک ز خنده به دلهای شیخ و شاب زده فکنده طره مشکین فروتر از سر دوش لبش کرشمه فروش و نگه شراب زده به جلوه آتش دلها چو شعله در شب تار ز حلقه حلقه آن زلف پیچ و تاب زده گشود لب به سخن با من دل افتاده نگه گشاده کمین ابروان عتاب زده من از شکیب تهی کیسه وضع و او می گفت که ای وصال طلب عاشق شتاب زده نمی توان ز بتان عاشقانه کام گرفت به خون دیده و دل جوش اضطراب زده ازبن مکالمه طومار شکوه پیچیدم قلم به حرف ستم های بی حساب زده میان شکر و شکایت به خود فرو رفتم نهفته دست نهادم به دل حجاب زده ز دیده و دل پر خون برون مباد حزین خیال او که شبیخون به خیل خواب زده