شمارهٔ ۸۲

ح حزین لاهیجی
0 Altın Yaprak
نوشیده چمن دردی جام طربش را با دامن گل پاک نموده ست لبش را خوش کرده ام ای دیده به پیوند دل خویش از سلسله ها طره عالی نسبش را در رهگذر پیرهن ار دیده سفید است نگذاشته ام دست ز دامان طلبش را غمگین نیم احوالم اگر یار نپرسد از شمع نپرسیده کسی تاب و تبش را بیرون ز سویدای دل ما نتوان کرد سودای سیه خانه خال عربش را فریاد که کردند جدا تلخ دهانم از سایه نخلی که نچیدم رطبش را بگرفت کنار از برم آن ماه سمن بر کز پرده دل بافته بودم قصبش را از کوتهی بخت نباشد ز چه باشد رنجیده ز ما یار و ندانم سببش را در دوزخ عشقیم اگر عشق گناه است انصاف چه شد شعله فروز غضبش را کاری به تماشای گل و لاله نداریم خوش کرده ام از باغ شراب عنبش را شد تیره دل از تیرگی روز فراقت بی رحم بگو چون به سر آریم شبش را شوریده سر انداخت به صحرای قیامت دیوانه صحرای تو شور و شغبش را بی اصل و نسب بوالبشر ایجاد از آن شد تا از گهر خویش طرازد حسبش را شوق تو حزین ازکشش کعبه گل نیست دل کعبه عشق است نگهدار ادبش را

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.