شمارهٔ ۹۰

سفید کرد غمت دیده های تار مرا بود سیاهی زلف تو روزگار مرا چو شمع سوز دل خود مرا تمام کند به دیگری نگذارد غم تو کار مرا ز رستخیز نخیزد ز جا مگر که دگر هوای گرد تو گشتن بود غبار مرا ز چشم مست توام یک نظر بس است ولی هزار میکده می نشکند خمار مرا دغل مباز که هرگز خراب نتوان کرد ز فیل مست ستم عهد استوار مرا چو زلف رشته گلدسته میان تو شد وفا پر از گل حسرت کند کنار مرا همیشه ریشه نخلم ز گریه بود در آب سموم هجر فرو ریخت برگ و بار مرا ز تندباد نلرزد چو شاخ سنگین شد دواست رطل گران دست رعشه دار مرا به شمع وادی ایمن گشود دیده کلیم ندیده بود مگر آتشین عذار مرا کند شکوفه ی بادام خار مژگانم به چشم من گذر افتد اگر بهار مرا خمار در سر و چون چشم یار بیمارم خبر دهید ز من مست هوشیار مرا خوشم که ناوک آن غمزه خسته است حزین دل فگار مرا جان بی قرار مرا