شمارهٔ ۹۶
ح حزین لاهیجی
0
Altın Yaprak
چه گیرایی ست یارب جلوه گیسوکمندان را
که بگسست از صنم پیوند جان زناربندان را
قیامت پیش ازین می ریخت بر دل طرح آشوبی
کنون چون سایه در خاک است این بالابلندان را
شود تخت روان هر جا رمیدن بستر اندازد
سر زانو بود بالین راحت دردمندان را
مرا در عشق او دل گر فغان برداشت معذورم
در آتش ناله ای ناچار می باشد سپندان را
تبسم ریز شد گلبرک یار و شرم رسوایی
لب از دندان شبنم می گزد گل های خندان را
بود هم نسبتان را عقد جمعیت به هم فطری
نباشد رشته ای درکار گوهرهای دندان را
بهشت نقد در بر حسن آن سیمین بدن دارد
که بینم سیر چشم نعمتش مشکل پسندان را
حزین افتاد دل را در بغل گنجینه داغی
که دولت خود به خود رو آورد اقبال مندان را
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş