شمارهٔ ۵۵ - به یکی از بزرگان نوشته است

ح حزین لاهیجی
0 Altın Yaprak
ای که دارد لوای اقبالت آفتاب بلند سایه نشین بود از نوبهار خلق توام نفس مشکسای فروردین نکته ای هست از رهی بشنو که خدا ناصر تو باد و معین انتفاعی که از جهان دژم دارم از گردش شهور و سنین تلخی عیش روزگاران است که بود در مذاق من شیرین کشدم گرد کلفت ایام توتیایی به چشم حادثه بین از غم من مکن پریشان دل که مبادت ز چرخ چین به جبین کج اگر باخت ناکسی چه عجب کو نداند یسار را ز یمین روش هر کسی فراخور اوست نتواند پیاده شد فرزین خار بیچاره از کجا آرد طره ی سنبل ورخ نسرین دل ما را چه غم که از رخ زشت نفتد در جبین آینه چین سفله را طبع روزگار بود نه به مهرش وفا بود نه به کین بی خرد لایق عتاب کجاست تشنه داند بهای ماء معین صدف سینه های پاک بود جای دردانه های غث و سمین گر ببخشی گناه او دارم طاعتت تا به روز بازپسین بر مرادت مدام گردد چرخ چاکر درگهت ینال و تکین

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.