بخش ۴۹ - عمر به سر کردن شاه و گدا با یکدیگر

ه هلالی جغتایی
0 Altın Yaprak
چون سر زلف شب به دست آمد قرص خورشید را شکست آمد پیکر آسمان ملمع شد چتر فیروزه گون مرصع شد مردم از خواب دیده بربستند از تماشای ره نظر بستند خواب دیدند شاه و جمله سپاه که مگر عارفی رسید به شاه همچو خضرش لباس سبز به بر خلعتی سبزتر ز سبزه تر گفتش آن دم که بر عزیمت جنگ تیز شد از مخالفان آهنگ تو همان دم که حرب می کردی رو به میدان ضرب می کردی به تو آن نصرتی که ما دادیم از دعاهای آن گدا دادیم خیز و از محرمان خاصش کن وز غم بی کسی خلاصش کن شاه چون چشم خود ز خواب گشود وز سپاه آنچه دیده بود شنود خواند درویش را به مجلس شاه گشت فارغ ز رنج و محنت و آه خواند درویش را به مجلس خاص کردش از محنت فراق خلاص شکر آن را چه سان توان گفتن نیست ممکن به صد زبان گفتن چرخ بازیچه ای غریب نمود از فلک این بسی عجیب نمود لیک از لطف دوست نیست عجب که ز محنت کسی رسد به طرب هر که رنج فراق جانان دید بعد از آن رنج راحت جان دید شام هجران خوش ست و رنج ملال تا بدانند قدر روز وصال بعد هجران اگر وصالی هست شیوه عشق را کمالی هست غرض از عشق وصل جانان ست خاصه وصلی که بعد هجران ست الغرض هر دو تا چون شیر و شکر به هم آمیختند شام و سحر پای شه بر سریر عزت و ناز سر درویش بر سریر نیاز کار معشوق ناز می باشد رسم عاشق نیاز می باشد روز و شب رازدار هم بودند تا دم مرگ یار هم بودند عاقبت در نقاب خاک شدند از خدنگ اجل هلاک شدند عمر برگشت و بی وفایی کرد مرغ روح از قفس جدایی کرد

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.