بخش ۱۴ - باب چهارم در خلق خوش که مایه راحت و مرهم جراحتست

ه هلالی جغتایی
0 Altın Yaprak
جوانا چند بدخویی توان کرد ز خوی بد جفا جویی توان کرد تو انسانی طریق دیو و دد چیست بآن روی نکو این خوی بد چیست نکو رویی طریق مستقیمست محمد صاحب خلق عظیمست چو صبح از مهر خندان باش و خرم که عالم را برافروزی بیک دم نکو خوی از در راحت درآید چو گل هر جا که باشد خوش برآید ترش رو در پس زانو نشیند خوشست این تا کسی رویش نبیند همه کس چشم خود بر گل نهاده که خندانست با روی گشاده چو غنچه پرده بر رخسار بسته درونش چون برون زنگار بسته کرم بی خلق جز صرف درم نیست درم از دست بد خویان کرم نیست اگر سنگین دلی بر خاکساران گهر پاشد بود آن سنگ باران دهد گر خون دل یاری بیاری بود هر قطره لعل آبداری گلستان جمال و گلشن روی بود بی آب و رنگ از تندی خوی ندارد شاهد گل غیر ازین عیب که دارد سوزها از خار در جیب چه سود از شکل اگر خویی نداری چه حاصل رنگ اگر بویی نداری

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.