شمارهٔ ۱۷۲
ه هلالی جغتایی
0
Altın Yaprak
وه که سودای تو آخر سر بشیدایی کشید
قصه عشق نهان ما برسوایی کشید
آخر ای جان روزی از حال دل زارم بپرس
تا بگویم آنچه در شبهای تنهایی کشید
میکشند از داغ سودایت خردمندان شهر
آنچه مجنون بیابان گرد صحرایی کشید
حال ما و فتنه چشم تو میداند که چیست
هر که روزی غارت ترکان یغمایی کشید
بنده آن سرو آزادم که بر رخسار گل
خال رعنایی نهاد و خط زیبایی کشید
طاقت هجران ندارد ناز پرورد وصال
داغ و درد عشق را نتوان به رعنایی کشید
صبر فرمودن هلالی را مفرما ای طبیب
زانکه نتوان بیش ازین رنج شکیبایی کشید
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş