شمارهٔ ۲۳۵

کاشکی خاک حریم حرمت می بودم می خرامیدی و من در قدمت می بودم بی غم عشق تو صد حیف ز عمری که گذشت پیش ازین کاش گرفتار غمت می بودم گر به پرسیدن من لطف نمی فرمودی هم چنان کشته تیغ دو دمت می بودم گر به سررشته مقصود رسیدی دستم دست در سلسله خم به خمت می بودم گر مرا حشمت کونین میسر می شد هم چنان بنده خیل و حشمت می بودم چون مریضی که دلش مایل صحت باشد عمرها طالب درد و المت می بودم هرچه خواهی بکن ای دوست که من از دل و جان آرزومند جفا و ستمت می بودم تا تو یک ره به کرم سوی هلالی گذری سال ها چشم به راه کرمت می بودم