شمارهٔ ۴۰۲
ه هلالی جغتایی
0
Altın Yaprak
آخر ای شوخ دل از جور تو غمگین تا کی
وین جفاهای تو بر عاشق مسکین تا کی
گریه تلخ مرا کشت بگو بهر خدا
که ترا با دگران خنده شیرین تا کی
بی سبب چشم ترا خشم بمردم تا چند
بی جهت گوشه ابروی ترا چین تا کی
رفتنت شیوه و دیر آمدنت آیینست
آمد و رفت باین شیوه و آیین تا کی
تو سرناز برآورده بشوخی همه روز
ما ز دردت سر اندوه ببالین تا کی
گاه از دوست غمی گاه ز دشمن المی
غم آن چند کشیم و الم این تا کی
خشم و کین تو دل و جان هلالی را سوخت
آه تا چند بود خشم تو و کین تا کی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş