شمارهٔ ۴۲۰

چند رسوا شوم از عشق من شیدایی عشق خوبست ولیکن نه بدین رسوایی خواستم پیش تو گویم غم تنهایی خویش آمدی سوی من و رفت غم تنهایی مست عشقیم اگر هیچ ندانیم چه غم ذوق نادانی ما به ز غم دانایی بر زمین جلوه نمودی فلک از رشک بسوخت که فلک را ملکی نیست به این زیبایی سرو و گل نازک و رعناست ولی نتوان یافت گل باین نازکی و سرو به این رعنایی در چمن پیش تو رشکست ز نرگس ما را گرچه مشهور جهانست به نابینایی رفتی و دیر شد ایام فراقت چه کنم زود باز آی که مردم ز غم تنهایی چون سگ توست هلالی دگرش منع مکن که در این راه چرا می روی و می آیی