شمارهٔ ۱۰

منتظر باشند شب ها عاشقان ناکرده خواب تا برآید بامداد از شرق کویت آفتاب آفتابی می کند از مشرق رویت طلوع کز شعاع آن نیارد چشمه خورشید تاب پرتو روی تو نگذارد که بینم صورتت دست غیرت بست بر رویت هم از رویت نقاب عاشقان را زلف تو زنجیر بر گردن نهاد گشت از اقبال رویت هندویی مالک رقاب حسن را از دیده ها پیوسته پنهان داشتن جز به روز روی تو بیرون نیامد از حجاب جز وصالت آرزویی نیست جان را از جهان عقل می گوید خیال است این مگر بینی به خواب گر شراب این است کز عشق تو ما را در سر است باده مستان را فریبی می نماید چون سراب در میان غنچه خندان گل هر بامداد می نماید قطره ها چون بر رخ خوبان گلاب چیست دانی آن صبا چون وصف حسنت می کند در دهان غنچه از ذوق لبت می آید آب ز انتظار وعده وصلت به جان آمد همام هم نگفتی این سخن گر عمر ننمودی شتاب