همام تبریزی

درخت بخل ترا کس ز بیخ برنکند مگر که صرصر حمق تو بشکند آن را

انگور و شراب را سعادت بادا می مستی و خواب را سعادت بادا بادام شکست روغن صافی هست گل رفت گلاب را سعادت بادا

چون سحر از بوی گل گشت معطر هوا از نفس یار ما داد نشانی صبا نه چه سخن باشد این چیست صبا تا کنم نسبت بوی خوشش با نفس یار ما…

همی رسان به جماعت چو شاخ نخل کرم وگرنه باش چو بید لطیف راحت روح

دوشش دیدم زلف بشولیده و مست می آمد و دسته ای گل سرخ به دست چون دید مرا گفت رخ زیبایم دیدی که چگونه رونق گل بشکست

منتظر باشند شب ها عاشقان ناکرده خواب تا برآید بامداد از شرق کویت آفتاب آفتابی می کند از مشرق رویت طلوع کز شعاع آن نیارد چشمه خورشید تاب…

دوستان از دوستان یاد آورید عهد یار مهربان یاد آورید گر ز یاری یک زمان آسوده اید وقت دوری آن زمان یاد آورید…

دل به کنج عافیت چون پای در دامان کشید حلقه زلف تواش در حلقه رندان کشید بی نوایی ره به سوی گنج سلطان باز یافت تشنه ای جان را به سوی چشمه حیوان کشید…

نفس کافر کیش را عشق تو در ایمان کشید دیو را حکم سلیمان باز در فرمان کشید در میان ظلمت آب زندگانی جست خضر نور توفیقش به سوی چشمه حیوان کشید…

ای سراندازان سراندازی کنید خرقه بازی چیست جان بازی کنید کاسه های سر چو از سودای دوست نیست خالی کیسه پردازی کنید…

چون قامت تو سروی در بوستان نروید چون عارض تو یک گل در گلستان نروید گر باد بوی زلفت گرد چمن برآرد یک برگ گل ز شاخی بی بوی جان نروید…

اینک نسیمی می دهد کز دوست می آرد خبر برخیز کاستقبال او واجب بود کردن به سر ای راحت جان مرحبا از دوست کی گشتی جدا دارد عزیمت سوی ما یا کرد از این جانب گذر…

دمی وصال تو از هر چه در جهان خوشتر شبی خیال تو از ملک جاودان خوشتر اگر به هجر گدازی و گر وصال دهی هر آنچه رای تو فرمان دهد همان خوشتر…

دوش از لبت ربوده ام ای مهربان شکر پیداست در بیان من امروز آن شکر چون نی به خدمت تو بسی بسته ام میان تا همچو نی گرفته ام اندر دهان شکر…

لبت راست آب حیاتی دگر دهان تو دارد نباتی دگر تو سلطان حسنی و ما بی نوا بود حسن را هم زکاتی دگر…