شمارهٔ ۱۳۷

این منم در صحبت جانان که جان می پرورم گر به خوابش دیدمی هرگز نگشتی باورم دیده می مالم که نقش دوست است این یا خیال صورتش تا بیش می بینم در او حیران ترم سال ها خون خورده ام در انتظار وعده ای تا از آب زندگانی شد لبالب ساغرم با چنین رو و لبی گو شمع و شیرینی مباش با نسیم زلف او فارغ ز مشک و عنبرم غیرتم آید که گیرد در کنارش چون منی ور نه امشب تا به وقت صبح بودی در برم حیف باشد بعد از این کردن نظر بر روی ها دیدۀ خود را بدوزم تا به جایی ننگرم در بهشتم گر خطاب آید که مقصودی بخواه غیر او اندیشه ای دیگر نباشد در سرم ناله و بیداری شب های ما ضایع نشد ناگهان دولت به پای خود درآمد از درم چون شبی در خدمت یاران به روز آورده ام من نه آن شخصم که بودم خود همامی دیگرم