شمارهٔ ۱۴
ه همام تبریزی
0
Altın Yaprak
سری دارم ز سودای تو سرمست
که با چشم تو آن را نسبتی هست
به گوشم می رسد از هر زبانی
که دیدم چشم مستش رفتم از دست
ز دل بویی ندارد هر که جانش
بدان پیوسته ابرویت نپیوست
نپندارم که جز پیش دهانت
نشانی ز آب حیوان در جهان هست
دل از خورشید رخسار تو می سوخت
به زیر سایه زلف تو بنشست
همی زد سرو لاف از سربلندی
چو بالای بلندت دید بشکست
زمین را پای بوست می دهد دست
همام از ذوق آن چون خاک شد پست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş