شمارهٔ ۲۸

مشتاب ساربان که مرا پای در گل است در گردنم ز حلقه زلفش سلاسل است تعجیل می کنی تو و پایم نمی رود بیرون شدن ز منزل اصحاب مشکل است شیرینی وصال چو بی تلخی فراق کس را نصیب نیست ز دوران چه حاصل است چون عاقبت ز صحبت یاران بریدنی ست پیوند با کسی نکند هر که عاقل است روز وداع غرقة خونند عاشقان وان کاو نظاره می کند از دور غافل است ما را خیال دوست به فریاد می رسد ور نه فراق صحبت او زهر قاتل است هر جا که می نشینم و چندان که می روم در گردنم دو دست خیالش حمایل است از دیدة همام خیالش نمی رود آنجا فراق نیست که پیوند با دل است