شمارهٔ ۳۱

به شب ماهی میان کاروان است که روی او دلیل ساربان است چه جای ساربان کاندر پی او ز دل ها کاروان بر کاروان است عجب آید مرا زان رهزن دل که در شب رهنمای رهروان است چنین صورت ز آب و گل نیاید مگر جانی به شکل تن روان است چنین ماهی چو بر روی زمین هست زمین را صد شرف بر آسمان است به زیر سایه کی بوده ست خورشید رخش خورشید و زلفش سایبان است به هر منزل که می راند به تعجیل دو اسبه جان ما در پی دوان است به هر منزل که کرد آنجا گذاری نشان روی های عاشقان است به از کحل جواهر دیده ها را غبار موکب جان و جهان است دل نامهربان ساربان را فراغت از همام مهربان است بگو آهسته ران محمل کشان را که همراهت فقیری ناتوان است