شمارهٔ ۶۳

نی بی نوا ز شکر به نوا شکرفشان شد چه خوش است نغمه او را که حیات جاودان شد منگر در آن که دارد تن نازکش جراحت بنگر که تا چه راحت ز وجود او روان شد تن پر ز نیش دارد چو درون ریش دارد غم و درد بیش دارد نفسش حیات از آن شد دل و جان چو نیست نی را عجب است این که دارد خبری ز حال دل ها که انیس عاشقان شد به سخن دهن گشاده نه که سر به باد داده چو سر و زبان ندارد ز چه صاحب بیان شد نفسش مسیح مریم که حیات بخشد از دم به سخن گرفته عالم چو همام مهربان شد چو شنید مرغ جانم ز نوای نی صفیری ز دیار تن زمانی به جوار آشیان شد