شمارهٔ ۶۵

برو ای زاهد مغرور و مده ما را پند عاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند من دیوانه ز زنجیر نمی اندیشم که کشیده ست مرا زلف مسلسل در بند خسروان از پی نخجیر دوانند ولی صید خوبان به دل خویش درآید به کمند نه چنان واله آن صورت و بالا شده ام که مرا با دگری مهر بود یا پیوند گل رویت مگر از باغ بهشت آوردند که به گلزار گلی نیست به رویت مانند گر بود پرورش نیشکر از آب حیات هم نسازند از آن چون لب شیرین تو قند کردم اندیشه بدین حسن و لطافت که تویی دگر از مادر ایتام نزاید فرزند از تو نشکیبم و آرام نگیرم نفسی عاشق آن است که از دوست نباشد خرسند می دمد بوی خوشت هر نفس از شعر همام لاجرم ولوله ای در همه آفاق افکند