شمارهٔ ۶۶

میان ما و شما بود پیش از آن پیوند که جان علوی ما شد در این قفس در بند بجز دهان لطیفت که با نسیم گل است ندید دیده مردم گلاب دان از قند لب خوشت که فدا باد آب حیوانش نداد آبم و در جانم آتشی افکند چگونه از ملک انسان شریف تر نبود که ز آدمی چو تو پیدا همی شود فرزند ز ذوق بی خبر است آن که می کند تشبیه رخت به چشمه خورشید و قد به سرو بلند از آب و خاک نیاید کسی بدین خوبی در آن جهان مگر از روح صورتی سازند بگو که چاره من چیست از مشاهده ات به حسن هیچ کسی چون نمی شود خرسند اگر چه غیرتم آید میان شهر برآی زبان هر که مرا پند می دهد دربند همام چون که سلامت کند ملول مشو گرش جواب نگویی به زیر لب می خند