شمارهٔ ۸۰

اهل دل در هوس عشق تو سرگردانند زاهدان شیوۀ این طایفه کمتر دانند ذوق آموختنی نیست که آن وجدانی ست عقلا جمله در این کار فرو می مانند این چنین مست که ماییم ز خم خانه دوست همه خواهند که باشند ولی نتوانند بت پرستان رخت طایفه توحیدند مست و دیوانه عشق تو خردمندانند آفتابی تو و اصحاب ملاحت انجم در حضورت همه از دیده ما پنهانند هر یکی را سخنی در صفت منظوری ست وصف روی تو که داند که همه حیرانند مجلس افروز بهشت است جمال خوبان نی چنان دان به حقیقت که بهشت ایشانند هست صاحب نظران را هوسی با گل و سرو کاندکی هردو به رخسار و قدت می مانند گرمی از ذکر تو یابند نه از شعر همام در سماعی که غزل های ورا می خوانند