شمارهٔ ۱۰۴

بر آستان خرابات عشق مستانند که نقد هر دو جهان را بهیچ نستانند براق همت عالی بتازیانه شوق در آن فضا که بجز دوست نیست میرانند ز هر چه هست بکلی دو دیده بردوزند ولی ز روی دلارام خویش نتوانند نظر حرام شناسند جز بروی حبیب بغیر دوست خود اندر جهان نمیدانند گدای کوی نیازند و خاک راه ولیک فراز مسند اقلیم عشق سلطانند شهان بی حشم و مفلسان محتشمند از این طوایف رسمی بکس نمیمانند فتاده بی سر و پایند بر در دلدار ولی بگاه روش سروران میدانند چو لاله گرچه بسی داغ بر جگر دارند ز شوق چون گل سوری همیشه خندانند برای آنکه ز غیرت بغیر دل ندهند بر آستانه دل چون حسین دربانند