شمارهٔ ۱۰۳

سحرگه باد نوروزی چو از گلزار می آید مرا از بهر جان بخشی نسیم یار می آید به بوی زلف رخسارش چو من سوی چمن آیم گل و سنبل به چشم من سنان و خار می آید توانم در ره جانان به آسانی سپردن جان ولیکن زیستن بی دوست بس دشوار می آید دلم آزرده و مجروح مرهم یافتن مشکل دگر هر لحظه آزاری بر این آزار می آید اگر در گوشه ای تنها حدیث درددل گویم فغان و ناله و آه از در و دیوار می آید چو لاله داغ دل دارم که بی دلدار در گلشن چو در گل بنگرم یادم از آن رخسار می آید حسین ار وصل دریابی نثار دوست کن جان را که جان بهر چنین روزی مرا در کار می آید